پرویز کلانتری از زبان خودش

سال ها پیش کودکی با ذغالی توی کوچه روی دیوار خانه شان نوشت: اگر میخواهی مرا بشناسی سر این خط را بگیروبیا. او خط را پیچاند و پیچاند و رفت روی دیوار کناری و بعد روی دیوار همسایه رفت تا انتهای کوچه و خط را ادامه داد تا کوچه های بعدی. تا اینکه ناگهان متوجه شد در یک محله غریبه گم شده است. شروع کرد به گریه و زاری, چون گم شده بود. البته طبیعی بود که سر آن خط را دو باره بگیرد و برگردد سر جای اول. ولی از آنحا که خط ها را درهم پیچانده بود دیگر نمیتوانست این کار را انحام دهد. حالا ببینیم قضیه چه بوده است؟ اصلأ قرار نبود این بچه را کسی بشناسد که سر آن خط را بگیرد و آن را دنبال کند تا بداند این بچه کیست. درواقع معنای روانشناختی این کار چنین است که این بچه میخواست خودش خودش را بشناسد و در وادی خودشناسی بود که رفت و گم شد. و حالا سال ها گذشته است و من همچنان او را میبینم که در حال خط کشیدن است تا خودش را پیدا کند.

در صبح روز شنبه نخستین روز هفته و نخستین روز نوروز سال 1310 هنگام طلوع آفتاب و در لحظه تحویل سال کودکی به دنیا آمد. همین که چشم گشود و سفره هفت سین را دید گفت: نوروزتان مبارک. از این رو نام پرویز بر او نهادند. در دو سالگی پیراهن سفید بلندی به تن داشت و از مادرش میخواست دگمه های رنگین گوناگون بر آن پیراهن بدوزد. کودکی با پیراهن عجیب و غریب, که سر تا پا پوشیده از دگمه های الوان بود. در دو سالگی عشق خود را به رنگ ها نشان داد و در سه سالگی با خط خطی کردن درودیوار همسایه ها به جکسن پولاک نشان داد که چگوته باید نقاشی ای انتزاعی ساخت. البته جکسن پولاک هیچگاه از همسایه ها کتک نخورد. امروز هم, در میان انبوه خاطرات پراکنده, هنوز او را می بینم که در هفت هشت سالگی با قطعه ذغالی روی دیوار می نویسد: اگر می خواهی مرا بشناسی سر این خط را بگیروبیا.