از اسکلۀ سانتامونیکا تا اسکلۀ ونیس

پرسه ای پرخلسه بر ماسه های گرم و گداخته در آفتابِ ساحلِ اقیانوسِ آرام که هر گامش تکه خطیست کشیده تا افق، یادآور یاد یارانِ نگارپرداز که برخی همراهند هنوز، به شکرانه، و برخی پیوسته اند به “آنجا که دریا به آخر میرسد و آسمان آغاز میشود”(1).ـ

ایرج یمین اسفندیاری

(1)- ا. بامداد

Disclaimer: This news or article may not necessarily reflect the views, opinions, thoughts or beliefs of Society of Iranian Architects & Planners. SIAP.org is not responsible for the content of this news or article submitted by one of its members or users.